Zabytki
Kościół Pokoju w Świdnicy
Na początku XVI wieku Świdnica była po Wrocławiu drugim co do wielkości miastem Śląska. Pod względem politycznym tereny te należały wówczas do Czech. Od 1525 rządy sprawowali tu Habsburgowie. Kościół Pokoju jest zabytkowym budynkiem sakralnym wybudowanym w 1657 roku na mocy porozumień traktatu westfalskiego kończącego wojnę trzydziestoletnią. Kościół należy do parafii Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce. Jest jednym z trzech Kościołów Pokoju wybudowanych w Polce, pozostałe znajdują się w Głogowie i Jaworze. Autorem projektu był wrocławski mistrz budowlany Albrecht von Saebisch. Kościół został wybudowany przez śląskich ewangelików. Budowa kościoła była gestem tolerancji ze strony katolickiego cesarza Austrii Ferdynanda III Habsburga. Było jednak kilka warunków, które budowla musiała spełniać. Przede wszystkim kościół musiał być ulokowany poza murami miasta, nie mógł mieć dzwonnicy, musiał być zbudowany z materiałów nietrwałych takich jak drewno, słoma , piasek czy glina, natomiast jego budowa nie mogła przekroczyć 1 roku. W 1708 roku kiedy sytuacja ewangelików się polepszyła, obok kościoła wybudowano dzwonnicę i szkołę ewangelicką.
Zamek Książ
Zamek Książ jest jednym z największych zamków w Polsce. Został wybudowany w latach 1288-1292, należał do księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I. Od 1392 roku zamek pozostaje w rękach Piastów świdnickich , następnie na mocy układu sukcesyjnego przechodzi we władanie korony czeskiej. W następnych wiekach kilka razy zmieniał właścicieli i był kilkakrotnie rozbudowywany. W 1941 roku zamek został skonfiskowany przez hitlerowców, którzy wywieźli wszystkie wartościowe dzieła sztuki, meble oraz zamkową bibliotekę. W 1943 roku w skale na której zbudowany jest zamek, rozpoczęto drążenie tuneli na głębokości 55m. Pod koniec wojny ich długość wynosiła 900m. Przy pracach zatrudniano więźniów z obozu koncentracyjnego Gross-Rosen utworzonego w Głuszycy. Prawdopodobnie pod ziemia miała się znajdować fabryka zbrojeniowa, zamek zaś miał się stać kwaterą Naczelnego Wodza.
Kopalnia złota w Złotym Stoku
Najstarsze prace wydobywcze prowadzono w okolicach Złotego Stoku już około 2000 lat p.n.e. Od tego czasu aż do lat dzisiejszych zdołano wydrążyć przeszło 300km sztolni, szybów i chodników rozmieszczonych na 21 poziomach. Pierwszy zapis o prowadzonych w Złotym Stoku robotach górniczych pochodzi z 1273 roku i dotyczy nadania przywileju na poszukiwania górnicze klasztorowi Cystersów w Kamieńcu Ząbkowickim przez księcia wrocławskiego i krakowskiego Henryka IV Probusa. Największy rozkwit górnictwa złota przypadł w Złotym Stoku na początek XVI wieku. W tym czasie bito tu złote dukaty a złoty Stok dostarczał około 8% całej europejskiej produkcji złota. Należy także wspomnieć iż złoto ze Złotego Stoku ma znaczący udział w historii świata, jako że Fuggerowie (właściciele kopalni) wspierali swoim złotem hiszpańską królową Izabelę, która mogła dzięki temu sfinansować wyprawę Krzysztofa Kolumba , zakończoną odkryciem Ameryki. Działania II wojny światowej nie przyniosły zniszczeń w kopalni, a po jej zakończeniu Niemcy przekazali całość władzom polskim w stanie nienaruszonym. Działalność górniczo-hutniczą w Złotym Stoku zakończono w 1962 roku. Na przestrzeni całego okresu wydobywczego tj. w ciągu ponad 700 lat, wydobyto tu około 16 ton czystego złota. W 1996 roku uruchomiono Podziemną Trasę Turystyczną i udostępniono kopalnię dla turystów.
Ząbkowice Śląskie
Ząbkowice Śl. powstały w drugiej połowie XIII w., obok starej słowiańskiej osady targowej Sadlno, znanej już w 1207 r., przez którą prowadził szlak handlowy łączący bezpośrednio Śląsk z Czechami („szlak bursztynowy”) i w tym fakcie należy upatrywać powstanie nieco wyżej położonego miasta. W roku 1298 miasto otrzymało pierwsze przywileje - prawo składowania soli i ołowiu oraz prawo mili. Zostało również otoczone kamiennymi murami obronnymi. Na początku XIV w. wybudowano pierwszy murowany ratusz, wokół którego wzniesiono sukiennice i liczne kramy oraz wzniesiono warowny zamek.
Ząbkowice Śl. należą do tych miast na Dolnym Śląsku, które nie zostały zniszczone w czasie II wojny światowej. Lata powojenne uczyniły z Ząbkowic Śl. ośrodek rozwiniętego przemysłu, szczególnie elektrotechnicznego i jeden z bogatszych rejonów rolniczych województwa. Dziś Ząbkowice Ślaskie są ważnym ośrodkiem administracyjnym, centrum życia gospodarczego i kulturalnego powiatu ząbkowickiego.
Twierdza Kłodzka
Pierwsza wzmianka o istnieniu grodu obronnego w tym miejscu pochodzi z 981 roku. Około 1300 roku gród stał się zamkiem mieszkalnym. W latach 1557-1560 twierdza zostaje rozbudowana o zamek średni i niższy. Razem z zamkiem wyższym i fortyfikacjami miasta tworzyły system obronny. W kolejnych latach zostały dobudowane bastiony, które były podstawą umocnień twierdzy. W 1742 roku panowanie nad twierdza przejęły Prusy i w tym okresie nastąpiła przebudowa twierdzy, między innymi rozebrano resztki zamku mieszkalnego, kaplicy i kościoła, wzmacniając tym samym obronny charakter twierdzy. Obecnie twierdza jest udostępniona do zwiedzania. Powierzchnia twierdzy wynosi ponad 30 hektarów a odcinek podziemnej trasy wynosi około 1km.
Kopalnia w Nowej Rudzie
Wizytę w Podziemnej Trasie Turystycznej Kopalni Węgla rozpoczynamy od budynku Muzeum, gdzie w 4 salach wystawowych zgromadzono eksponaty ze wszystkich dziedzin górnictwa podziemnego, np. modele maszyn i sprzęt zabezpieczający wraz z rozmaitymi typami ładunków strzałowych i aparatów ucieczkowych. Zapoznać tu się można również z różnymi modelami obudów górniczych. Do zwiedzania udostępniona jest także oryginalna dyspozytornia, stanowiąca niegdyś centrum kierowania kopalnią. Wyposażeni w górnicze hełmy i akumulatorowe lampy górnicze możemy wejść do podziemnych wyrobisk górniczych o długości ponad 700 m. W podziemnej Trasie Turystycznej Kopalni Węgla zlokalizowanej na byłym polu górniczym Piast dawnej kopalni Nowa Ruda przewodnik zaprezentuje nam sposoby zabezpieczania chodników i objaśni stosowane niegdyś metody pracy górników. Można tu też zobaczyć dawne maszyny górnicze i wagoniki podziemnej kolejki, służące niegdyś do przewożenia ludzi i transportu węgla. Dziś mogą z niej skorzystać zwiedzający kopalnię turyści.
